اندر احوالات برخی خوانندگین محترم

مطـربی دور از ایـن خجـستــه سرای

كـس دوبــارش نــدیــده در یـك جـای

راست چون بانگش از دهن برخاست

خلـق را مــوی بــر بــدن بــرخــاسـت

مـــــرغ ایــــوان ز هــــول او بــپــــریـــد

مـغـز مـا بـرد و حــلــق خــود بــدریــد

گلستان سعدی

باب دوم (در اخلاق درویشان)

یک نظر بنویسید