فقه

من به اندازه‌ی یك ابر دلم می‌گیرد
وقتی از پنجره می‌بینم حوری
- دختر بالغ همسایه – پای كمیاب ترین نارون روی زمین
فقه می‌خواند.

ندای آغاز، حجم سبز، سهراب سپهری

۱ دیدگاه »

  1. عسقر گفت

    سلام سلام مَنيم بالام…

    يه چيز بگم باور، به كني. . .

    منم دلم كه ميگيره ميرم دم درشون زنگ كه ميزنم. . . به آسمان نگاه ميكنم شايد اينبار چون دگربار نباشد شايد . . . شايد اينبار خودش باشد و آنچه مي خواهد مرا به آغوش بكشد او باشد؛ و نه پاره آجري بيش كه از سقف به سر ميبارد حافظا . . . عسقرا . . .

    آي كلّم ،‌ آي كلّم ….

    ولي چي… جِدّني خيلي كاره عالي كردي كه اينو نوشتي .. .

    واقعني ملومه كه حرفه خيلي گنده ايه . . .

    ببين شاعر چي گفته واقعني … من كه اصلا سر در نياوردم.

    ملومه كه خعلي چيزه جالبيه . . . اصلا ملومه…

    بي شوخي حال داد…

    يا علي
    يا حق

RSS feed for comments on this post · آدرس دنبالک

یک نظر بنویسید